Balans werk-privé? Wat een onzin!

Ik hoor en lees de laatste tijd vaak dat mensen toch vooral de balans zouden moeten vinden tussen werk en privé. Het Nieuwe Werken zou dat namelijk steeds moeilijker maken. Termen als ‘keuzestress’ en ‘social media-burnout’ vliegen ons daarbij om de oren. Wordt dat geroepen uit chagrijn? Willen we de voordelen simpelweg niet zien?

(Het Nieuwe) Werken

Om een antwoord te vinden op de vraag óf er überhaupt wel sprake moet zijn van een balans, moeten we allereerst de vraag beantwoorden waarom wij – mensen – dat doen, werken? Volgens mij moeten we werken om geld te verdienen om daar vervolgens leuke dingen mee te doen. Maar nee, dat hoort weer niet bij de term ‘werken’, want die leuke dingen zijn toch vooral privé en moeten dat ook blijven.

Laten we ons dan beperken tot: we werken om geld te verdienen. En misschien houden we er dan wel sociale contacten aan over. Maar nee, ook die sociale contacten zijn privé. Misschien werken we dus zodat we ons kunnen ontwikkelen of specialiseren, zodat we daar ‘later’ profijt van hebben. Of zou ook dat weer privé zijn? Lastig, werk definiëren.

Waarom hebben we een privéleven?

De tweede vraag die we ons kunnen stellen in de balanskwestie is waarom we er eigenlijk een privéleven op nahouden? Om vrienden te zien, op vakantie te gaan, onze partner blij te maken, leuk met de kinderen te spelen, en ga zo maar door. Geen mens dat zich niet in ieder geval in een van deze zaken zal herkennen. En om al deze dingen te kunnen doen, moeten we werken. Vakanties, leuke dingen met de kinderen, vrienden, partners, et cetera, kosten immers geld. En voor geld… moet we werken inderdaad. Vraag ik me af: hoe kunnen we het hebben over een balans als je moet werken voor geld voor privézaken?

Werk + privé = jóúw leven!

Volgens mij zijn werk en privé totaal verweven – dat gaven eerder genoemde voorbeelden al aan – alleen durft niemand het te zeggen: ‘Ik kan toch niet zeggen dat ik mijn werk leuker vind dan mijn privéleven?’ Nou, waarom niet? Niet omdat het onwaar is. Eerder omdat we geleerd hebben om dat niet te doen. Ik wil de mensen niet de kost geven die hun werk prefereren boven hun privéleven.

Andersom is de heersende gedachte nog vaak: ‘Ik kan toch niet zeggen dat ik mijn kinderen liever naar school breng dan dat ik op tijd op mijn werk verschijn?’ Waarom eigenlijk niet? Volgens mij hebben we allang geleerd dat dit over het algemeen breder is geaccepteerd dan voorgaande, aangezien ook werkgevers vinden dat iedereen die mogelijkheid moet hebben.

Ik pleit er dan ook voor ermee op te houden al onze activiteiten in een hokje te stoppen en ermee te beginnen keuzes te maken. Mensen te léren keuzes te maken. Er mag best gezegd worden: nu gaan mijn kinderen een tijdje voor en straks het werk weer. Dat soort keuzes is alleen maar toe te juichen, lijkt me, zolang we ze maar bespreken. Waarmee ik meteen tot de slotsom kom: (het nieuwe) werk + privé = jóúw leven! Laten we stoppen met een balans te zoeken en beginnen keuzes te maken. En ja, de ene keer zal daarbij het gewicht doorslaan naar privé, de andere keer naar werk. That’s life… En dat is ook Het Nieuwe Werken.

En wat vindt u: bestaat de balans werk-privé of bent u het met Nan van Grootel eens dat dit afhankelijk is van de periode waarin uw leven zich bevindt?

Lees ook de reactie van Willem van der Kerkhof op dit artikel ‘I love werk en privé‘